Ming Hanedanı

Genel Bakış

Ming Hanedanı, 1368'den 1644'e kadar Çin'i yöneten hanedandır. Columbia Üniversitesi'nin Asia for Educators programının Çin tarihi kronolojisi Ming dönemini Han soyundan bir yönetici hanedanın yeniden kurulması olarak tanımlar ve başkentlerini Nanjing ve Pekin olarak verir. TDV İslâm Ansiklopedisi'ne göre Ming sülalesi, Moğol Yüan hanedanının Çinlileri en aşağı tabakaya koyan politikasına tepki olarak ortaya çıkan hareketlerin sonucunda kuruldu ve ilk hükümdarı halktan biriydi. Columbia'nın kronolojisine göre ilk Ming imparatoru Hongwu otoriter bir siyasi kültürün temellerini attı; erken dönemdeki genişlemeye rağmen Ming, tarım temeline ağırlık veren içe dönük bir devletti, ancak hanedanın son döneminde ticari sektör giderek canlandı, ekonomide ve toplumsal ilişkilerde önemli değişiklikler oldu ve Batıya Yolculuk romanının yayımlanmasıyla temsil edilen canlı bir edebî ortam oluştu. Ming dönemi en çok, Zheng He'nin 15. yüzyılın başındaki büyük deniz seferleri ve bu seferlerin ani biçimde sona ermesiyle hatırlanır. Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi'ne, Cambridge University Press'in yayımladığı Journal of Chinese History'deki hakemli bir makaleye, Stanford Encyclopedia of Philosophy'ye ve Columbia Üniversitesi'nin Asia for Educators programına dayanır.

Kaynaklar: [6] [1]

Kuruluş: Yüan'ın Yıkılışı

TDV İslâm Ansiklopedisi'ne göre sosyal ve iktisadi bakımdan giderek zayıflayan halkın isyanı sonucunda Moğol hâkimiyeti kent kent geriledi ve nihayet 1368'de yerini Ming sülalesine bıraktı. TDV, bütün Çin'e ilk kez hâkim olan yabancı bir sülale durumundaki Moğol Yüan hanedanının yıkılışında dinî ve iktisadi etkenlerin yanı sıra devlet idaresinde yalnızca Moğolları çalıştıran ve özellikle Çinlileri en aşağı tabakaya koyan anlayışın da büyük etkisi olduğunu belirtir. Moğolların bu politikasına tepki olarak Çin'de güçlü bir millî şuur doğmuştu; TDV'nin ifadesiyle "bu defa da Çinliler bütün diğer insanları aşağı görmeye başlamışlardı." Ming sülalesinin ilk hükümdarı T'ai-tsu, yani Chu Yuan-chang (bugünkü yazımla Zhu Yuanzhang, h. 1368-1398) halktan biriydi; hükümdarlık unvanı olan Hongwu adıyla da bilinir. TDV'ye göre Ming hanedanının kurucuları arasında çok sayıda Müslüman bulunuyordu ve imparator onlardan büyük destek gördü. Hanedanın önceki [[mogol|Moğol]] Yüan yönetiminden devraldığı geniş imparatorluk, böylece yeniden Han soyundan bir hanedanın eline geçti. Ming'den önceki büyük yerli hanedan olan [[song-hanedani|Song Hanedanı]] ise 1279'da Moğollar tarafından yıkılmıştı.

Kaynaklar: [1]

Hongwu: Sıkı Tasarruf ve Otoriter Yönetim

Cambridge University Press'in yayımladığı Journal of Chinese History'de Yiu Siu'nun makalesine göre Ming'in mali ağı, imparatorluğa dağılmış yüzlerce ambar ve bu düğümleri birbirine bağlayan ulaşım hatlarından oluşuyordu: iki başkentte merkezî yönetimin idare ettiği "iç daire hazineleri", yerel yönetimlerin yönettiği "dış daire hazineleri" ve ulaşım merkezlerinde askeri erzak, yardım fonu ve olağanüstü durumlar için stoklanan ulusal ambarlar. Makaleye göre saray ile hükümetin mali işlerdeki bu ikili yetkisi Hongwu döneminde (1368-1398) iyi işledi; çünkü ilk Ming imparatoru da bürokratlarıyla aynı mali hedefe ve stratejiye sahipti: sıkı tasarruf uygulayarak imparatorluğun mali durumunu düzeltmek. İmparator bütçe sürecinde bürokratlarla iş birliğine istekliydi ve sarayın hem içinde hem dışında sıkı tasarruf uyguladı. Ancak Hongwu'nun yönetiminin sert bir yüzü de vardı. Siu'ya göre Hongwu 1380'lerin başında iki başbakanını ve binlerce görevliyi idam ettirerek bürokratların dış politika karar sürecine müdahale etmesini sarayda siyasi bir tabu hâline getirdi. Columbia'nın kronolojisinin Hongwu'yu otoriter bir siyasi kültürün kurucusu olarak nitelemesi de bu yönetim tarzıyla uyumludur.

Kaynaklar: [3] [6]

Yongle'nin Tahta Çıkışı ve Pekin

Siu'nun makalesine göre Ming'in üçüncü imparatoru Yongle döneminde imparator ile bürokratlar arasında gerilim tırmandı. Yongle tahta isyan ederek çıkmış ve hanedanın kurucusu tarafından tahta çıkışı tanınmış olan yeğeninin yönetimini devirmişti; bu nedenle saltanatının hukuki temeli tartışmaya açıktı. Makaleye göre Yongle, ilk başkentteki yerleşik bürokrasinin kısıtlamalarına boyun eğmek istemediği için, prensliği sırasında kendisine verilmiş olan kuzeydeki toprakta yeni bir başkent, Pekin'i ("kuzey başkenti") inşa etmekte ısrar etti. Yongle döneminde saray, kuzey sınırına yakın yeni bir başkent kurdu ve eski ile yeni başkentleri birbirine bağlamak için uzunluğu iki bin mili aşan Büyük Kanal'ı kazdırdı. Siu'ya göre siyasi merkezin taşınmasının hem siyasi hem askeri sonuçları vardı: Yongle eski başkentteki sivil yönetimin etkisini azaltarak kuzeyde kendine ait yeni bir siyasi merkez kurabildi. Makale Yongle'nin saltanat yıllarını bir yerde 1403-1424, bir dipnotta ise 1402-1424 olarak verir; makale bu farkı açıklamaz. Makale ayrıca Yongle'nin büyük projelerini eleştiren yüksek rütbeli görevlilerin 1421'den sonra hapsedildiğini aktarır.

Kaynaklar: [3]

Timur'un Yarım Kalan Çin Seferi

Ming'in ilk döneminde Orta Asya'dan gelen en ciddi tehdit Timur'dan geldi. TDV İslâm Ansiklopedisi'nin "Timur" maddesine göre Timur, 1402 Ankara Savaşı'ndan sonra bir yıl kadar Anadolu'da kaldı ve Temmuz 1404'te Semerkant'a döndü; TDV'nin ifadesiyle "artık sıra Çin'e gelmişti." TDV, Timur'u Çin üzerine bir sefere iten sebeplerin tam olarak belli olmadığını, Timur'un kendisinin bunu müşriklere ağır bir darbe indirme amacıyla açıkladığını belirtir. Timur 27 Kasım 1404'te Semerkant'tan ayrıldı ve Siriderya ırmağını buzların üzerinden geçerek Otrar'a vardı; ancak burada hastalandı ve 18 Şubat 1405'te öldü. TDV ayrıca Timur'un daha önce, beş yıllık seferinden sonra Hoten ve Çin taraflarına yönelme düşüncesiyle torunu Muhammed Sultan'ı hazırlık için doğuya gönderdiğini, ama sonra fikrini değiştirip Hindistan'a yöneldiğini aktarır. Böylece genç Ming devleti, [[timur|Timur]]'un ölümüyle büyük bir askeri sınavdan kurtulmuş oldu. Zheng He'nin ilk deniz seferinin de aynı yıl, 1405'te başlaması dikkat çekici bir rastlantıdır.

Kaynaklar: [2]

Zheng He'nin Seferleri

Siu'nun makalesine göre Zheng He'nin 1405 ile 1433 arasındaki seferleri akademide yoğun biçimde incelenmiştir; tarihçiler filoların ve mürettebatın ayrıntılarını, seferlerin nedenlerini, Ming Çin'inin dış ilişkileri açısından jeopolitik ve diplomatik önemini ve Doğu Asya denizcilik tarihindeki rolünü hararetle tartışmıştır. Siu seferleri Ming'in iç maliye sistemi bağlamında yeniden değerlendirir. Makaleye göre Yongle bürokratları seferleri finanse etmeye zorladı, ama ticaret ve gelirin yönetimini hadımlara vererek bürokratları ticaret gelirinin paylaşımından dışladı. Böylece Yongle hem ticaret kârlarını tekeline aldı hem de mühendislik projeleri ve askeri harekâtı için ulusal hazinelerden sürekli para çekti. Siu'ya göre gemilerin büyüklüğü ve seferlerin sıklığı ile gelir arasındaki bu olumlu bağlantı, filonun çarpıcı biçimde büyümesini ve seferlerin sıklığını açıklar; aynı bağlantı sarayın denizaşırı ticaretteki tekel konumunu güçlendiren denize kapanma (deniz yasağı) politikasının sıkı biçimde uygulanmasını da kısmen açıklar. Makaleye göre Yongle, eleştirmenlerini 1421'de hapsettirdikten sonra Ocak 1424'te Zheng He'nin seferini yeniden başlattı, ancak bu sefer altı ay sonra, Temmuz 1424'te imparatorun ölümüyle sona erdi.

Kaynaklar: [3]

Seferlerin Sona Ermesi

Siu'ya göre Yongle'nin ölümünden sonra tahta çıkan oğlu Hongxi, tahta çıkışında bürokratlara büyük ölçüde bağımlıydı ve ilk fermanında seferleri sona erdirme sözü verdi. Ancak Hongxi Haziran 1425'te aniden öldü ve yerine geçen oğlu Xuande, karakter ve yönetim tarzı bakımından büyükbabası Yongle'ye çok benziyordu; Zheng He'nin önderliğindeki yedinci sefer Ocak 1431'de yola çıktı. Makaleye göre bürokratlar vazgeçmedi ve 1435'te Xuande ölüp yerine oğlu Zhengtong geçtiğinde nihai başarıya ulaştılar: yeni imparator tahta çıktığında sekiz yaşında bir çocuktu ve bürokratlar sonraki on yıl boyunca tam yetkiyi ellerinde tuttular. Siu'ya göre bürokratlar önce bütün yeni sefer planlarını iptal ettiler; Denizaşırı Gemiler Komutanlığı makamı Mart 1435'te kaldırıldı, bağlı birlikler Ekim 1435'te terhis edildi ve korsanlığa karşı daha iyi savunma bahanesiyle açık deniz gemileri sökülerek ya da derin denize çıkamayan "hızlı teknelere" dönüştürüldü. Saray Pekin'e vergi tahılını deniz yoluyla taşımayı bıraktı ve giderek daha çok Büyük Kanal'a dayandı. Bürokratlar ayrıca ipek kumaş, porselen ve demir eşya dahil ihracat ürünlerinin seri üretimini ve resmî alımlarını büyük ölçüde iptal ettiler. Makalenin özetine göre Ming sarayı seferleri 1436'dan sonra aniden sona erdirdi; aynı makale 1436'daki imparatoru bir yerde dokuz yaşında olarak anar.

Kaynaklar: [3]

Tartışma: Çin Neden Denizden Çekildi?

Ming'in güçlü bir donanmaya sahipken neden denizden çekildiği tarihçiler arasında tartışılan bir sorudur. Siu'nun makalesine göre araştırmacılar bu ani sona erişi çoğunlukla seferlerin muazzam maliyetine bağlamıştır; bazı tarihçiler ise Ming Çin'inin denizden çekilmesini sarayın "siyasi ve ideolojik değerlendirmeleri" ve Moğollara karşı kuzeydeki kara sınırına "yeniden ağırlık vermesi" ile açıklamıştır. Siu bu açıklamalara farklı bir yorum ekler: ona göre hem seferlerin başlatılması hem de durdurulması, imparatorlar ile bürokratlar arasındaki siyasi ve mali gerilimle açıklanabilir. Makalenin sonucuna göre seferlerin 15. yüzyılın ortasında ani biçimde durması, öncelikle Yongle döneminde başlayan mali rekabetin sonucuydu. Yongle'nin kurduğu yeni mali uygulama giderleri ve gelirleri birbirinden ayırmış, imparator masraflı planlarına odaklanırken para bulma yükünü bürokratlara yüklemişti. Bürokratların bakış açısından bu uygulama sürdürülemezdi ve imparatorlar harcamaları kolayca artırarak vergi sistemine ve ekonomiye aşırı baskı uygulayabileceği için bütün mali sistemin çöküşüne yol açacaktı. Siu'ya göre sonraki dönemlerde bazı imparatorlar sarayın geliri için yeniden sefer düzenlemeye çalıştığında bürokratlar buna karşı çıktı ve sonuç her seferinde güç dengesine bağlı oldu: imparator sarayı sıkı denetlediğinde yeni projeler başlatıldı, bürokratlara bağımlı olduğunda iptal edildi. Makale ayrıca seferlerin durmasının 15. yüzyılın ortasından sonra özel denizciliğin başlamasına katkıda bulunduğunu savunur; yani devlet denizden çekilirken denizcilik faaliyeti tamamen ortadan kalkmamış, biçim değiştirmiştir.

Kaynaklar: [3]

Sınav Sistemi ve Neo-Konfüçyüsçü Eğitim

Ming döneminde memurluk sınavları devlet gücüne giden başlıca yol olmayı sürdürdü. Stanford Encyclopedia of Philosophy'ye (SEP) göre 1472'de Hangzhou yakınlarında başarılı bir görevlinin oğlu olarak doğan Wang Yangming oldukça geleneksel bir eğitim aldı ve bu eğitimin odağında Konfüçyüsçü geleneğin Dört Kitap'ı vardı: Konuşmalar (Konfüçyüs ve yakın öğrencilerinin sözleri), Büyük Öğreti, Orta Yol ve Mengzi. SEP'e göre genç Wang bu klasikleri, ortodoks Konfüçyüsçülüğün ustası Zhu Xi'nin (1130-1200) şerhleriyle birlikte kelimenin tam anlamıyla ezberlemiş olmalıydı. Bu klasiklerin şerhleriyle birlikte incelenmesi ahlaki bakımdan eğitici sayılıyordu; ancak insanlar onları aynı zamanda devlet gücüne ve onunla birlikte zenginlik ve prestije giden başlıca yol olan memurluk sınavlarını geçmek için de okuyordu. SEP'e göre Wang sınavların çeşitli aşamalarını geçerek en yüksek düzeyi 1499'da geçti ve ardından bayındırlık, ceza kovuşturması ve sınav sistemi gibi alanlarda hızla yükseldi. SEP'e göre Wang'ın yaşadığı dönemde hâkim düşünce akımı Neo-Konfüçyüsçülüktü (Daoxue, Yolun Öğretisi); bu akımın kökleri geç Tang dönemine uzanıyor, ama olgunluğa Song döneminde ulaşmıştı. Wang daha sonra, sırf ün kazanmak için süslü kompozisyonlar yazmakta birbiriyle yarışarak vakit kaybedenleri sert bir dille eleştirdi.

Kaynaklar: [4]

Wang Yangming ve Ming Düşüncesi

SEP'e göre Wang Yangming gençliğinde Zhu Xi'nin "şeylerin incelenmesi" yöntemini bir arkadaşıyla birlikte uygulamaya çalıştı; köşkün önündeki bambuların ilkesini kavramak için günlerce düşündüler ve ikisi de hastalandı. SEP, Wang'ın Zhu Xi'nin kastettiğini doğru uygulayıp uygulamadığının belirsiz olduğunu, ancak ahlaki ilkeyi dış şeylerde aramanın pratik olmadığı yolundaki bu deneyimin felsefesini derinden etkilediğini belirtir. SEP'e göre Wang'ın hayatını değiştiren olay 1506'da yaşandı: sarayda gayrimeşru bir nüfuz kazanmış bir hadım, kendisine karşı çıkan birkaç yetenekli görevliyi hapsettirmişti; Wang imparatora bir protesto layihası yazdı ve hadım onu herkesin önünde dövdürüp bugünkü Guizhou eyaletinde önemsiz bir göreve sürgün ettirdi. Wang bu sürgünde büyük güçlüklerle karşılaştı, ama 1508'de derin bir felsefi uyanış yaşadı ve bunu bir şiirde, herkesin içinde şaşmaz bir pusula bulunduğunu, binbir dönüşümün kökünün zihinde yattığını söyleyerek dile getirdi. SEP'e göre Guizhou'daki görev süresinin bittiği 1510'da kendisini sürgün ettiren hadım idam edildi ve Wang'ın kariyeri yeniden yükseldi; hem sivil hem askeri görevlerde olağanüstü başarılar gösterdi, ama bu durum hizip dolu sarayda muhalefete yol açtı. 1527'de bir isyanı daha bastırmakla görevlendirildi ve bunu başardıktan kısa süre sonra, 1529'da öldü. Wang'ın hayatı, Ming sarayında hadımların ve hiziplerin gücünü de gösteren bir örnektir. Konfüçyüsçü gelenek için bkz. [[konfucyus|Konfüçyüs]].

Kaynaklar: [4]

Ming ve İslam Dünyası

TDV İslâm Ansiklopedisi'ne göre Ming hanedanı zamanında (1368-1644), önceki Yüan hanedanının oluşturduğu uygun zemin üzerinde Çin'in Müslümanlarla ilişkileri daha da gelişti. TDV, 16. yüzyılın başlarında Ali Ekber-i Hıtâî tarafından yazılan Hıtâînâme adlı Çin seyahatnamesine dayanarak, Ming hanedanının kurucuları arasında çok sayıda Müslümanın bulunmasının ve imparator T'ai-tsu'nun onlardan büyük destek görmesinin Müslümanlara yönetimde önemli bir rol kazandırdığını ve o dönemde İslam'a yönelik teşvik edici bir politika izlendiğini belirtir. TDV'ye göre Ali Ekber Hıtâînâme'de İslam ülkelerinden gelen elçilerin imparatorun sarayında diğer yabancı temsilcilerden daha fazla itibar gördüğünü de bildirir. TDV, İslam'ın Çin'deki tarihini üç ana devreye ayırır ve Yüan ile Ming hanedanları dönemini, Türkler başta olmak üzere çeşitli Orta Asya kavimlerinin Müslümanlaşması ve İslam'ın Çin'in iç bölgelerine yerleşmesi dönemi olarak tanımlar. TDV'ye göre Müslümanlar ile Çinliler arasındaki ilk ciddi siyasi çatışma ise Ming'in yıkılmasından sonra, Mançuların Ch'ing hanedanı döneminde yaşandı. Bu tablo, Ming'in Orta Asya ve Ortadoğu ile ilişkilerinin yalnızca [[timur|Timur]]'un seferi gibi askeri tehditlerden ibaret olmadığını gösterir.

Kaynaklar: [1]

Geç Ming: Ticaret ve Edebiyat

Columbia'nın kronolojisi, içe dönük ve tarıma ağırlık veren bir devlet olarak başlayan Ming'in son döneminde ticari sektörün giderek canlandığını ve ekonomide ve toplumsal ilişkilerde önemli değişiklikler olduğunu vurgular. Siu'nun makalesi bu değişimin denizcilikteki bir yüzünü ortaya koyar: devlet destekli seferlerin durdurulması, 15. yüzyılın ortasından sonra özel denizciliğin başlamasına katkıda bulundu. Makaleye göre Yongle döneminde kâğıt paranın değeri düşmüş, Xuande döneminde (1424-1434) ise saray bu eğilimi tersine çevirmek için çaba göstermişti; kâğıt para değer kaybetmeyi bırakmış, hatta biraz değer kazanmıştı. Columbia'ya göre geç Ming döneminin canlı edebî ortamı, Çin edebiyatının klasiklerinden Batıya Yolculuk romanının yayımlanmasıyla temsil edilir. Aynı kronoloji, Ming'den sonra gelen Qing Hanedanı'nın geç Ming dönemindeki ekonomik gelişmeleri sürdürdüğünü ve bunun refaha, ama aynı zamanda rehavete ve nüfusta çarpıcı bir artışa yol açtığını belirtir. Bu süreklilik, Ming'in son yüzyılında başlayan ekonomik dönüşümün hanedan değişikliğiyle kesintiye uğramadığını gösterir.

Kaynaklar: [6] [3]

Yıkılış ve Miras

TDV İslâm Ansiklopedisi'ne göre 1644'te Çin'de idareyi Mançular ele aldı ve Mançu milliyetçiliği de devlet idaresinde kendini gösterdi; TDV'ye göre bu dönemde nüfusun hızla çoğalması ve üretimin artmaması genel bir sıkıntıya yol açtı. Columbia'nın kronolojisine göre Mançuların kurduğu [[qing-hanedani|Qing Hanedanı]] 1644'ten 1912'ye kadar Çin'i yönetti ve başkenti Pekin oldu; yani Yongle'nin kurduğu kuzey başkenti, Ming'den sonra da imparatorluğun merkezi olarak kaldı. Ming döneminin mirası çok yönlüdür. Siyasi bakımdan Hongwu'nun kurduğu otoriter yönetim kültürü ve Yongle ile bürokratlar arasında başlayan mali rekabet, sonraki imparatorların ve görevlilerin ilişkilerini biçimlendirdi. Deniz tarihinde Zheng He'nin seferleri, Çin'in 15. yüzyılın başında uzak denizlere büyük filolar gönderebildiğini gösterir; seferlerin durdurulması ise devletin değil, özel tüccarların denizciliğinin önünü açtı. Düşünce tarihinde, Internet Encyclopedia of Philosophy'ye göre Zhu Xi'nin sentezine yönelik en büyük meydan okumayı Ming filozofu, şairi, generali ve devlet görevlisi Wang Yangming (1472-1529) ortaya koydu. Bu miras, Ming'in Çin tarihinde hem içe dönük hem de derin değişimlerin başladığı bir dönem olarak değerlendirilmesini sağlar.

Kaynaklar: [1] [5] [6]

Kilit Olaylar Kronolojisi

• 1368

  Zhu Yuanzhang, Yuan Hanedanı'nı devirerek Ming Hanedanı'nı kurdu.

• 1405–1433

  Amiral Zheng He'nin yedi büyük deniz seferi Afrika kıyılarına ulaştı.

• 1421

  Başkent resmen Nanjing'den Pekin'e taşındı.

• 1550'ler

  Japon ve Çinli korsanların (wokou) kıyı baskınları arttı.

• 1600'ler başı

  Mançu (Jurchen) kabileleri kuzeydoğuda güçlenmeye başladı.

• 1644

  Köylü isyancı Li Zicheng Pekin'i ele geçirdi, hanedan çöktü, Qing Hanedanı iktidara geçti.

Kaynaklar ve ileri okuma

Numaralı kaynaklar, bağlantı verilen bölümlerdeki açıklamaları destekler; diğer bağlantılar ileri okuma içindir.

1. TDV İslâm Ansiklopedisi — "Çin" (ülke)

   Yüan hanedanının 1368'de yıkılması, Ming'in kurucusu T'ai-tsu (Chu Yuan-chang), Ming döneminde müslümanların durumu ve Hıtâînâme'nin tanıklığı, 1644'te Mançuların idareyi ele alması.

2. TDV İslâm Ansiklopedisi — "Timur"

   Timur'un 27 Kasım 1404'te Çin seferine çıkması ve 18 Şubat 1405'te Otrar'da ölümü.

3. Yiu Siu, "The Cessation of Zheng He's Voyages and the Beginning of Private Sailings: Fiscal Competition between Emperors and Bureaucrats", Journal of Chinese History 8 (2024), 95-114

   Hongwu'nun maliye politikası, Yongle'nin tahta çıkışı, Pekin ve Büyük Kanal, Zheng He seferlerinin finansmanı ve sona ermesi, özel denizciliğin başlaması (açık erişim, Cambridge University Press).

4. Stanford Encyclopedia of Philosophy — "Wang Yangming" (Bryan W. Van Norden)

   Wang Yangming'in hayatı, Dört Kitap ve Zhu Xi şerhleriyle sınav eğitimi, 1506 sürgünü, 1508 aydınlanması, düşüncesi.

5. Internet Encyclopedia of Philosophy — "Neo-Confucian Philosophy"

   Zhu Xi sentezine en büyük meydan okumanın Wang Yangming'den gelmesi; Zhu Xi yorumunun 14. yüzyıldan 1905'e kadar sınav müfredatı olması.

6. Asia for Educators, Columbia University — "Timeline of Chinese History and Dynasties"

   Ming Hanedanı'nın (1368-1644) genel nitelendirmesi: otoriter siyasi kültür, tarıma dayalı içe dönük devlet, geç dönemde ticari canlanma, Batıya Yolculuk.